چرا آدمیزاد اینطوریه وقتی به مرحله گذر میرسه کل جودشو اضطراب و ترس میگیره
انگار میخوان بکشنش نابودش کنند همش حالت تدافعی داره
انقدر حالم بده و اضطراب دارم همش حس میکنم نکنه تصمیم اشتباهی گرفتم
نکنه اونی که باید نباشه
هوف متنفرم از حس و حال الانم دلم میخواد بخوابم وقتی بیدار میشم همه چی برگشته باشه سرجاش
🥺🥺🥺🥺🥺
قراره ازدواج کنم
یه چیز عجیب و غیر قابل باور
انقدر که من در طی این ۲۸ سال مرگ برام یه چیز قابل پیش بینی بود هیچ وقت ازدواج نبود
عاشق شده بودم اما به ازدواج فکر نکرده بودم
اینم یه تناقض دیگه از رفتارای من
کل زندگیم با تناقض شکل گرفته افکار هایی که با رفتار و ظاهرم خیلی تناقض داره
یه ازدواج کاملااااااااااااااا منطقی بدون هیچ احساسی
مگه میشه؟:| ولی خب لابد میشه دیگه
فعلا که شده
انقدر که برام خواستگار اومد و رفت برام شده بود عین یه بازی که هر از چند وقتی یه مرحله سخت سازنده گذاشته که یکم هیجان انگیز تر بشه بازی
اما خب این مرحله یه مرحله گذری نبود انگار قرار محیط بازی و عوض کنه
داستان قراره وارد یه مسیر تازه بشه یه مسیری که خیلیییی بیشتر از مسیر قبلی غیر قابل پیش بینیه
زندگی همه ادما انگار یه مسیر مشخص داره اما برای هر کسی این مسیر از محیط های مختلف مگذره و اتفاقای متفاوت براش پیش میاد اما ته تهش همه به یه خط پایان میرسن تو این بظاهر مسابقه زمان رسیدن برنده رو مشخص نمیکنه به نظرم اون حس و حالی که اخر مسابقه داری مهمه و تورو برنده میکنه یا بازنده
اینکه تو مسیرت تونستی به خوبی از همه موانع بگذری و باز برگردی به مسیر و از خودت و زندگیت راضی باشی
امیدوارم تو این مرحله نا امید نشم و شکست نخورم
واقعاخودم و سپردم به جریان زندگی هرچی بادا باد
همین 🚶🏻♂️➡️🚶🏻♂️➡️🚶🏻♂️➡️🚶🏻♂️➡️🚶🏻♂️➡️
اینکه زندگی با همه سختی هاش باعث گریه ات میشه یه درده اما وقتی ادما علاوه ب راون درد یه درد دیگه هم بهت اضافه میکنن دیگه اسمش درد نیست مرگه
چیکار به کار هم دیگه داریم؟ چرا راحت میتونن دل بشکونن؟ چطور میتونن انقدر راحت از خود راضی باشند فقط و فقط و فقط خودشون برای خودشون مهم باشند؟
خسته ام از وجود ادما کاشکی همگی منقرض بشیم تموم بشیم تا هر روز انقدر یه بعد از آشغال بودنمون رو به نمایش نذاریم.
...
هر وقت اضظراب پ استرس تو زندگیم زیاد میشه ذهنم شروع میکنه بع حرف زدن
انقدر حرف میزنه که خسته میشم از دستش
من واقعا عاشق شبام سکوتش نبود آدما نبود صدای آدما لدت بخشه
انگاری آزادی عمل دارم
هرکاری دوست دارم میتونم بکنم
انکار شبا از بند قواعد خارج میشم
میشم اپن چیزی که دوس دارم باشم
کاشکی همیشه شب بود
سکوت شب باعث میشه بفهمم زندگی یعنی چی اصلا
چرت و پرتام باز شروع شد
دوباره دارم چرت و پرت میگم
یه چند وقت بود روال شده بودم اما امشب باز شروع شده
حس میکنم باز ادامه پیدا کنه قاطی میکنم افسرده میشم
چرا تا حرف از تغییرات میشه ناخودآگاهم انقدر گارد میگیره آروم بابا یواش تر
فکر کرده قرارع بمیرم فوقش تهش چیه؟؟؟ افسردگی خب ترس داره؟؟؟ نه نداره
ترد شدگی ترس داره؟ نه نداره
وقتی یه سری چیزا و بگذرونی دیگه تجربع دوباره اش قطعا دردش کمتره
راحت تر میتونی کنار بیای
آروم باش ذهن خرم خبری نیست قرار نیست بمیری
قرار نیست اتفاق بدی بیوفته
هرچی هم افتاد با جریان زندگی پیش برو
بسپر خودتو به جریانش
دیگه تو هر رود خونه ای سنگ هست عوضش یاد میگیری چجوری از این سنگا عبور کنی تا زخمی نشی
رها کن خودتو بیخیال باش
میگذره باز
شاید اینبار تهش خوب بود خدارو چی دیدی؟ هوم؟
همین 🚶🚶🚶🚶
هر دوره ای یه چیزی برات جذابه
بع دوره موسیقی
یه دوره فیلم
یه دوره سریال
یه دوره کتاب
یع دوره یه کار هنری
یه دوره دوست داری برنامه نویس بشی
یه دوره دوست داری روانشناس بشی
منجم ، معلم ، کارآفرین،....
یه دوره ای هم هست هیچی جالب نیست
وقت میگذرونی فقط
شب میخوابی صبح پا میشی
گاهی فکر میکنی اگه با فلانی میبودی شاد تر بودی
یا فکر میکنی اگه فلان کار و میکردی بهتر بود
یه دوره دوست داری همش بخوابی
یه دوره از خواب بیزاری و دنبال بیداری هستی
جایی میرسی که دیگه با حرف آدما خر نمیشی
حوصله لوس بازی بقیه هم نداری
یادت میره زندگی کنی
همین الان من یهو همین الان این حس و دارم که این چند وقت چجوری گذشت و میگم وه مزخرف گذشت
و حس میکنم این مزخرفی از درون من میاد
و چی از درون من کم شده که این حس و میسازه نمیدونم
باید زندگی کنیم اما من بلد نیستم
یعنی اگه بمیرم خدا بگه خب این همه سال چکردی با زندگیت میخوام چی بگم؟؟ نمیدونم
بِر وبِر نگاش میکنم و میگم نمیدونم
عین همیشه که میگم نمیدونم
باید فکری کنم شاید هنوز چیزی هست که باید برم دنبالش تا از این حال بیام بیرون
باید برم
همین
زندگی فرصت با هم زیستن است